Umowa autorska (czyli umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych do utworu) musi spełniać pewne formalne wymogi. Polskie prawo stawia tu surowe wymagania – ich niedopełnienie skutkuje nieważnością kontraktu. Poniżej wyjaśniamy najważniejsze kwestie: obowiązkową formę pisemną takiej umowy, brak skuteczności samego skanu dokumentu oraz możliwość wykorzystania kwalifikowanego podpisu elektronicznego.
Wymóg formy pisemnej umowy autorskiej
Zgodnie z art. 53 ustawy o prawie autorskim, umowa przenosząca prawa autorskie majątkowe musi być zawarta w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Mówiąc prościej – aby doszło do skutecznego przeniesienia praw, strony muszą własnoręcznie podpisać dokument obejmujący treść umowy. Brak zachowania formy pisemnej powoduje bezwzględną nieważność umowy, przez co nie wywoła ona zamierzonych skutków prawnych (prawa autorskie nie przejdą na nabywcę). Forma pisemna jest zachowana zarówno wtedy, gdy obie strony złożą podpisy na jednym egzemplarzu, jak i w przypadku wymiany dokumentów podpisanych przez jedną ze stron.
Forma dokumentowa (skan) a podpis elektroniczny
Samo przesłanie skanu podpisanej umowy lub wymiana e-maili nie spełnia wymogu formy pisemnej. Taka forma dokumentowa – czyli elektroniczny dokument bez odpowiedniego podpisu – nie jest w świetle prawa wystarczająca. W efekcie nie jest możliwe skuteczne przeniesienie praw autorskich w takiej formie.
Na szczęście istnieje rozwiązanie pozwalające zawrzeć umowę autorską na odległość – kwalifikowany podpis elektroniczny. Oświadczenie woli opatrzone takim podpisem jest prawnie równoważne podpisowi własnoręcznemu, a zatem dokument podpisany kwalifikowanym e-podpisem spełnia wymóg formy pisemnej. Innymi słowy, kontrakt zawarty elektronicznie z użyciem kwalifikowanego podpisu elektronicznego będzie tak samo ważny jak tradycyjnie podpisana umowa na papierze, zapewniając przy tym bezpieczeństwo i pewność obrotu.