Sąd Okręgowy w Częstochowie zwrócił się w 2024 roku do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: „TSUE”) z wnioskiem o wydanie orzeczenia prejudycjalnego w sprawie dotyczącej kredytu opartego o wskaźnik WIBOR. Pierwsze z zadanych TSUE pytań dotyczyło kwestii możliwości zastosowania dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (dalej jako: „dyrektywa 93/13”) do badania postanowień umownych dotyczących zmiennego oprocentowania ustalanego w oparciu o wskaźnik WIBOR.
Co prawda TSUE nie wydał jeszcze wyroku w ww. sprawie, ale przygotowana została przez rzeczniczkę generalną TSUE opinia dla sędziów, która jest niezwykle istotna, gdyż wyroki TSUE w konkretnych sprawach zazwyczaj są spójnie z poprzedzającymi ich wydanie opiniami. Rzeczniczka generalna Trybunału Laila Medina stwierdziła w opinii, iż stosowanie WIBORu podlega badaniu w kontekście zgodności z zapisami dyrektywy 93/13.
Powyższe stwierdzenie oznacza, iż konsumenci będą mogli pozwać banki w sytuacji, gdy klauzula zawarta w umowie, dotycząca zmiennego oprocentowania opartego o wskaźnik WIBOR, nie została sformułowana w sposób jasny i zrozumiały. Konsumenci w chwili zawierania umowy kredytowej powinni zostać poinformowani o metodologii ustalania wysokości wskaźnika WIBOR, o nazwie jego administratora i czynnikach wpływających na zmianę jego wysokości. Bank powinien też poinformować konsumenta o ryzyku związanym ze zmienną stopą procentową tak, aby konsument mógł oszacować całkowity koszt kredytu. Aby więc wnieść skuteczny pozew w takiej sprawie, konieczne będzie udowodnienie naruszenia obowiązków informacyjnych przez bank. Należy także pamiętać, iż pozwu nie można oprzeć na zarzutach dotyczących WIBORu jako wskaźnika i metodologii ustalania jego wysokości.
W przypadku, gdy zawarte w umowie klauzule dotyczące wskaźnika WIBOR zostaną uznane za nieuczciwe, możliwe będzie dochodzenie zmiany oprocentowania kredytu na stałe, wyłączenie z umowy zapisów dotyczących oprocentowania (a więc kredyt de facto stanie się darmowy), a nawet uznanie umowy za nieważną (jak w przypadku tzw. kredytów frankowych).
Jeżeli spłacają Państwo kredyt oparty o wskaźnik WIBOR może okazać się, że zawarta przez Państwa umowa zawierać będzie niedozwolone klauzule, co pozwoli na wyłączenie z umowy niedozwolonych zapisów. W tym celu zachęcamy do kontaktu z doświadczonym prawnikiem, który przeanalizuje zawartą przez Państwa z bankiem umowę pod kątem niedozwolonych klauzul.